Η μέρα, που έλαβε την ονομασία της Ημέρας μνήμης των θυμάτων των λιμοκτονιών, μνημονεύεται ετησίως  το τέταρτο Σάββατο του Νοεμβρίου. Αυτήν την ημέρα οι Ουκρανοί σε όλο τον κόσμο ανάβουν στα παράθυρα των σπιτιών τους τα κεριά της μνήμης για να ανταποδώσουν την τιμή σε χιλιάδες θύματα, που καταδικάστηκαν σε θάνατο με τεχνητό λιμό – Λιμοκτονία (στα ουκρανικά – Γκολοντομόρ), που ήταν δημιούργημα του σταλινικού καταπιεστικού συστήματος.

Ο τελικός σκοπός του Γκολοντομόρ ήταν η μόνιμη στέρηση της Ουκρανίας της εθνικής ταυτότητας της. Για αυτό έπρεπε να καταστραφεί το εθνικό πνευματικό δυναμικό της – οι Ουκρανοί αγρότες και οι διανοούμενοι. 

Ο μαζικός λιμός, που ήταν επίτηδες οργανωμένος από τους επικεφαλείς του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και την κυβέρνηση της στα έτη του 1932-1933, ήχε ως αποτέλεσμα εκατομμύρια  ανθρώπινα θύματα σε χωριά της τότε Ουκρανικής Σοβιετικής Δημοκρατίας και στην περιοχή του Κουμπάν, της οποίας η πλειοψηφία του  πληθυσμού αποτελούσαν οι Ουκρανοί.  

Η σχεδιασμένη από την σοβιετική εξουσία κατάσχεση όλης της σοδιάς και όλων των τροφίμων από τους αγρότες στην αρχή του χειμώνα του 1932-1933 είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο των εκατομμύριων αγροτών.  Η σοβιετική εξουσία μάζεψε τότε τα μεγάλα αποθέματα σιταριών και πραγματοποιούσε την εξαγωγή τους στο εξωτερικό κατά όλη την διάρκεια του Γκολοντομόρ. Παράλληλα εξέδωσε την απαγόρευση της εξόδου των πεινασμένων από τις περιοχές, καταδικασμένες σε θάνατο από τεχνητό λιμό, που ήταν μπλοκαρισμένες και περικυκλωμένες από στρατό. Παρά το γεγονός ότι οι πράξεις των αντιπροσώπων της σταλινικής εξουσίας, κρινόταν, σύμφωνα με τις διατάξεις του τότε σοβιετικού ποινικού κώδικα, ως δολοφονία, κατά την ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης οι αιτίες εκείνου του μαζικού εγκλήματος ποτέ δεν ανακρίθηκαν. Κανένας από τους ένοχους αξιωματούχους δεν καταδικάστηκε, παρά ότι η ανώτατη εξουσία της Σοβιετικής Ένωσης γνώριζε για τους μαζικούς θανάτους ανθρώπων από την πείνα.  Κατά τις δεκαετίες οι πληροφορίες για μαζική ανθρωποκτονία με λιμό επίτηδες αγνοήθηκαν από την σοβιετική εξουσία, ούτε παραμικρή ανάμνηση εκείνων των γεγονότων δεν επιτρεπόταν. 

Στις έρευνες των Ντζέϊμς Μέϊς και Ρόμπερτ Κόνκβεστ, διαβεβαιώνεται, ότι το Γκολοντομόρ ανταποκρίνεται σε γενικά αποδεκτό ορισμό της γενοκτονίας. 24 χώρες του κόσμου αναγνώρισαν το Γκολοντομόρ ως γενοκτονία του Ουκρανικού λαού.

Τον Νοέμβριο του 2003 58^η συνδιάσκεψη του ΟΗΕ ψήφισε την «Κοινή Δήλωση επί της ευκαιρίας της 70^ης επετείου του Μεγάλου Λιμού του 1932-1933». Υπέρ της Κοινής Δήλωσης αυτής ψήφισαν 64 κράτη-μέλη του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανόμενος της Ρωσίας.

Τις 28 Νοεμβρίου του 2006 το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας θεσμοθέτησε τον Νόμο   «Για Γκολοντομόρ στην Ουκρανία του 1932-1933», που αναγνωρίζει τα γεγονότα στα έτη του 1932-1933 ως γενοκτονία του ουκρανικού λαού. 

Τις 23 Οκτωβρίου του 2008 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναγνώρισε το Γκολοντομόρ στην Ουκρανία ως έγκλημα κατά ανθρωπότητας και εξέφρασε τα συλλυπητήρια  στον Ουκρανικό λαό.

Τις 28 Απριλίου του 2010 η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβούλιο της Ευρώπης ψήφισε υπέρ της Απόφασης για μνημόνευση των θυμάτων του λιμού στην Ουκρανία του 1932-1933 και άλλες δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής  Ένωσης, καταδικάζοντας την απάνθρωπη πολιτική του σταλινικού καθεστώτα. 

Μνημονεύοντας τα θύματα του Γκολοντομόρ του 1932-1933, ο Ουκρανικός λαός ανταποδίδει επίσης την τιμή του προς τη μνήμη των εκπροσώπων των άλλων λαών, οι οποίοι έχασαν τις ζωές τους στο αποτέλεσμα του μαζικού λιμού, που δημιουργήθηκε με επίτηδες πράξεις και την πολιτική του σοβιετικού καθεστώτα.